Tuesday, July 13, 2010

Flash back

kom.. kom နဲ႕ကုိယ္႕ကုိယ္ကုိ တစ္ဆယ္႕ေၿခာက္နစ္ထင္ၿပီး ေပ်ာ္ၿမဴးေနတာ အခုတစ္ေလာေတာ႕ နဲနျၿငိမ္ေနတယ္ မၿငိမ္လို႕လဲမရဘူး ကြန္ၿပဴတာ က လစ ္မိ တက္ ၿဖစ္ေနတယ္ စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္မပါ။ ၿပင္ၿပီးၿပီလုိ႕ေတာ႕ သူငယ္ခ်င္း အီးစီအင္ဂ်င္နီယာက အေႀကာငး္ႀကားတယ္။ ဖန္ လဲလုိက္တာ ေကာငး္ သြားၿပီ ဆုိတယ္။ လက္ခ မပါဘဲ ပစစည္းဘုိးဘဲ က်တဲ႕သေဘာဆုိေတာ႕ လက္ပေတာ႕အသစ္ဝယ္စရာမလုိေသးဘူး ပိုက္ဆံကုန ္သက္သာမယ္ လုိ႕ေတာ႕ေမ်ာ္လင္႕ရတာဘဲ ဆက္သံုးႀကည္႕ရေသးတာေပါ႕. သြားေတာ႕မယူရေသးဘူး ပုိစ္တင္လုိက္တံုး ကခံစားရတာကိုဘဲတင္တာပါ. ။ ဝုိင္းၿပီး ကူညီႀက တာကုိ မေမ်ွာ္လင္႕ဘဲရလုိ႕ေက်းဇဴးတင္မဆံုးပါဘူး။

အဲသလုိနဲ႕ဘဲ ကုိယ္႕နာမည္ရင္းက ဘာလဲဆုိတာေတာင္ၿပန္စဥ္းစားေနရတယ္ နာမည္ရင္းနဲ႕အီးေမလ္ကို တစ္ပါတ္ တစ္ခါ နစ္ခါ သံုးခါ ေလာက္ဘဲ တာဝန္ ေက် ရံုစစ္ၿပီး ခဥမ ေမလး္ကေတာ႕အားတုိငး္ကုိ ဖြင္႕ထားေတာ႕တာဘဲ.


ငယ္သူခ်ငး္ေတြ အခ်ို႕ုိ ဖဘမွာၿပန္ေတြ႕တယ္ ကုိယ္တို႕ဘဲြ႕ရတဲ႕နစ္. ေက်ာငး္သား မ်ားအဖြဲ႕လဲ ဝက္ဆုိဒ္ရွိတယ္မဝင္ၿဖစ္ပါဘူး. ။

အခုတစ္ေလာရာသီဥတုဆုိးတယ္။ ေနမေကာာငး္ၿဖစ္ႀကသလုိ. ေသြးတုိးတာေတြလည္း ဥိီးေနာက္ေသြးေႀကာၿပတ္တာေတြ အခုတစ္ေလာ အ ေတာ္ႀကား ေနရတယ္။ ဆင္ၿခင္ဘုိ႕ဘဲ။


သူငယ္ခ်ငး္ုုု KT အေဖ ရဲ႕သတငး္လဲႀကားရတယ္ ဘာၿဖစ္မွန္းမသိသလုိ ဖံုးလဲမဆက္ၿဖစ္ေသးဘူး .။ စိတ္မေကား္ပါဘူး သူငယခ်င္း. . သူ႕အေဖက ကုိယ္႕အေဖနဲ႕သူငယ္ခ်င္းပါ။

ကုိယ္တုိ႕ အလုပ္ေလ်ာက္တံုးက လုိခ်င္တဲ႕ၿမိဳ႕ေတြ ကုိ စာရငး္ေပးရတယ္။ နံပါတ္စဥ္တစ္က ဘာာ. နံပါတ္စဥ္ နစ္က ဘာ. နာပါတ္စဥၤသ့ံုး ကဘာဆုိၿပီးေပးရယတ္. tz က ကုိယ္႕႕ုိကို အႀကံၿပဳတယ္။န့ံပါတ္စဥ္တစ္က ရန္ကုန္ နံပါတ္စဥၤနစ္ လုိခ်င္တာကလဲ ရန္ကုန္. နံပါတ္စဥ္ သံုး လုိခ်င္တာကလဲ ရန္ကုန္ လုိ႕ၿဖည္႕ခုိင္းတယ္။ ဟာ….မဟုတ္တာ ဆုိေတာ႕ နင္ကဘာလုိခ်င္လုိ႕လဲ ဆုိေတာ႕လဲအငး္ေလ ငါလဲ ရန္ကုန္ ဘဲလုိခ်င္တာ ပါဘဲ ရန္ကုန္သူဘဲဆုိေတာ႕ ေအး လုိခ်င္တာ ကုိ ေတာင္းရမွာ က ကုိယ္႕တာဝန္. ကုိယ္ေတာင္းမွ သူက သိမွာေပါ႕ ဆုိတာနဲ ကုိယ္လဲ တစ္..ရန္ကုန္ နစ္…… …ရန္ကုန္ သံဳး ရန္ကုန္ လုိ႕ ေရးလုိက္တယ္။ ရတယ္ဗ်ာ. ယံုမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး . ။


အလုပ္ခန္႕စာေတြ ကုိ တစ္ေနရာ ရံုးခန္းမွာ ေခၚၿပီးဖတ္ၿပတယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္ၿမိဳ႕ ဘယ္သူက ဘယ္ၿမို႕ဆုိတာေတြ ကုိ ရင္တစ္ထိတ္ထိတ္ နဲ႕နားေထာင္ရတယ္။ ကုိယ္ရန္ကုန္ ရတယ္လုိ႕ဆုိတာနဲ႕ မ်က္နာကုိ စားပြဲေပၚကုိ ေမွာက္ခ်လုိ္က္မိတယ္။ ငိုမိမတတ္တဘဲ ရန္ကုန္ရဘိဳ႕ဆုိတာ အန္မတန္ခက္ပါတယ္။ၿမန္မာၿပည္တစ္လြားၿမိဳ႕ေပါင္းစံု ေနရာေပါငး္စံု ဘယ္နစ္ရာေရာက္မယ္ဆုိတာ မသိဘဲနဲ႕ အစိုးရအလုပ္ကို ဝင္ခ်င္လြန္းလုိ႕စြန္႕စြန္႕စားစား ေလ်ာက္မိတယ္။ အိမ္က အေမနဲ႕ အစ္မက သေဘာမတူဘူး နယ္ေရာက္မွာ စိုးလုိ႕ အေဖကေတာ႕ဘာမွ မေၿပာဘူး သူကုိယ္တုိင္ကလဲ ဝန္ထမ္းလုပ္လာတာဆုိေတာ႕သမီးက လုပ္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ႕ တားရခက္ေနတယ္။


ဆယ္တန္းေအာင္ ၿပီး တကသုိလ္ေတြ တက္တံုးကလဲအဲသလုိဘဲ တစ္.. …….တကၠသုိလ္. နစ……. တကၠသုိလ္. သ့့ုး………. တကၠသုိလ္. အဲသလုိဘဲ တခုတည္းေသာ ေက်ာငး္ကိုဘဲ ေဖာင္ထဲမွာ ၿဖည္႕တယ္။ အဲဒါမွ မရရင္လဲ ဘာမွ မလုိခ်င္ေတာ႕ဘူးေလ.။ ရခ်င္တာရ မထူးေတာ႕ဘူး. ဆုိၿပီး ခ်တာဘဲ ေတာ္ေသးတာေပါ႕ လုိခ်င္တာ ရသြားလုိ႕။ ္


ကုိယ္တုိ႕အလုပ္ေလ်ာက္တံုးက စာေမးပြဲလည္းေၿဖရတယ္ ခုေခတ္ ကေလးေတြ ဘယ္သိမလဲ။ စာက်က္ရေသးတယ္ ေက်ာငး္စာမဟုတ္တာေတြ သတင္းစာေတြ ဖတ္ရတယ္။ က််ဳရွင္လဲတက္ရတယ္။ အင္တာဗ်ဴးလဲဝင္ရတယ္။ ေၿခာက္ထပ္ရံုးမွာ သြားဗ်ဳးရတယ္။ ကုိယ္ကဘယ္သဴ ကုိမွ လဲလက္ေဆာင္မေပးခဲ႕ရပါဘူး။ ေတာ္လည္းမေတာ္ပါဘူး. ဒါေပမဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္က ကိုယ္႕အေဖက ေလၿဖတ္ထားတယ္။ ေဆးပင္စင္ယူကာစ.. စကားေၿပာရင ္ နဲနဲလံုးတယ္။ ကုိယ္႕အေဖသည္ အန္မတန္မွ ရုိးသားေသာ ႀကိဳးစားေသာ ဝန္ထန္းတစ္ဦး ဆုိတာကုိ..ဒါကုိ သိတဲ႕ သူတစ္ခ်ိဳ႕ကသိႀကတယ္။ အေဖ႕က်န္းမာေရးေႀကာင္႕ဘဲလားမသိ. တုိက္ဆုိင္တာဘဲလားမသိ. သနားသြားလုိ႕ဘဲလားမသိဘူး. ကုိယ္ရန္ကုန္ ရသြားတယ္။


ေနာက္တစ္ခု


အေမရိကားက သူငယခ်င္း စလံုးလာမယ္တဲ။ ခ်ိန္းေနႀကတယ္ မေတြ႕တာႀကာၿပီ. နစ္ေပါင္းမနည္းေတာ႕ဘူး ။ သူကေတာ႕တာဝန္ေက်ပါတယ္။ ဘဲြ႕လြန္ေတြ အမ်ားႀကီးယူသြားၿပီးၿပီ. ကုိယ္ဘဲ ေရာက္တဲ႕ေနရာမွ က်န္ေနခဲ႕တယ္။ ေနာင္တကုိ တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ႕ရမိတတ္တပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးကတည္းကဘဲ. မေတြ႕ရတာ. သူမသြားခင္ေန႕က ကိုယ္႕အိမ္လာနွဴတ္ဆက္တယ္ ကုိယ္အိမ္မွာမရွိလုိက္ဘူး။။ စာရြက္တစ္ရြက္ထဲမွာ သူကမန္းကတန္းၿခစ္ေပးထားခဲ႕တယ္။ ငါလာသြားတယ္ နင္မရွိလုိက္ဘူး နွဴတ္ဆက္ပါတယ္။ ဘာညာဘာညာဆုိတဲ႕စာရြက္ကေလး နစ္ေပါင္း အေတာ္ႀကာေအာင္သိမ္္းထားေသးတယ္။

ဘဝက နစ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနတယ္။ virtual world ထဲမွာ အေနမ်ားေနတယ္။ ၿပင္ပကုိေတာ႕ငဲ႕ႀကည္႕ဦးမွပါ။


အင္း………..ႀကည္႕ၿဖစ္ခဲ႕မယ္ဆုိရင္ေပါ႕။

33 comments:

စူးႏြယ္ေလး said...

လာဖတ္တယ္

စူးႏြယ္ေလး said...

:):):):)

စူးႏြယ္ေလး said...

:P:P:P:P

PAUK said...

ျပင္ပကိုမွာလဲေနပါ..
ဒီကိုလည္း ပစ္မထားပါနဲ႔..။
သတ္ပံုမွားတာ တင္းၾကမ္းပဲ။
သူငယ္ခ်င္းအေဖကိစၥ ဖုန္းဆက္သင့္ပါတယ္..။

PAUK said...

သတိရရင္ဖုန္းဆက္ပါ..။
ဖုန္းမကိုင္မိရင္ ေတြ႔တာနဲ႔ ျပန္ဆက္ပါ့မယ္..။
က်ေနာ္တို႔က သံမဏိနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတာမွမဟုတ္တာ..။
ခံစားခ်က္ရွိပါတယ္..။
အယ္ငွယ္..

ကိုေဇာ္ said...

စာမေရးရတာ ၾကာျပီး ျပန္ေရးလို႔ ထင္တယ္။
မမကြန္ ေရးထားတာေတြ ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္။
ဟုတ္ပဗ်ာ က်ေနာ္လည္း ေရာက္တဲ႔ ေနရာမွာ ရပ္က်န္ေနခဲ႔တာ ၾကာျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ ခဏခဏ ေျပာပါတယ္။ အရြတ္တိုက္ခ်င္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေၾကာင္႔ ခက္ေနတာ။
မမကြန္ အလုပ္ေလွ်ာက္တုန္းက ဆိုတာ က်ေနာ္ ေမဂ်ာ ေလွ်ာက္တုန္းကနဲ႔ တူတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ႔ သူမ်ားေတြလို အမ်ားၾကီး မေရးဘူး တစ္ခုပဲ ျဖည္႔လို္က္တာ တန္းရတာပဲ။ ရမွာေပါ႔ အမွတ္က အမ်ားၾကီးပိုေနတာကိုး :P:P:P

kokomaung.uk said...

ရတဲ့ဘ၀ ေက်နပ္ေနရင္ တုိးတက္ဖုိ႔မရွိေပမဲ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတာ့ သက္သာတာေပါ့။

MrDBA said...

ျပင္ပကမၻာကို အဆက္မျပတ္ေစနဲ႔ အရီး။ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ဆံုေပး။ ကိုမဆာလာနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေပးပါ အရီး။ စီးတီးေဟာေရာက္ေနရင္လဲ ဖုန္းဆက္ပါအရီး ..:P

Anonymous said...

ၿပင္ပကုိေတာ႕ငဲ႕ႀကည္႕ဦးမွပါ။

အမ... အျပင္က လက္ေတြ႔ဘ၀ပါ..အမ။


အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူး။

ျမတ္ႏိုး

ေယာနက္သန္ said...

ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ။ တခါတေလ အေတြးကမာၻက ေမ်ာလို႕ အေကာင္းသား။ :(

Anonymous said...

:) အျပင္ကုိလည္းသြား။ အထဲမွာလဲေန။

Anonymous said...

း) အိမ္က အစ္မတစ္ေယာက္လဲ ဘာမွဆက္မတက္ပါဘူး။
သမီးအပ်ိဳေပါက္နဲ႔ရႈပ္ေနတာပဲ။
mm

Vista said...

Virtual world က တစ္ခ်ိဳ ့အမာခံလူေတြ အျပင္ထုတ္ေတြ ့လိုက္။ အေနာ္တို ့အုပ္စုလို ေပါ့ ။
စီေဘာက္မွာလည္း ဝက္ဝက္ကြဲ အျပင္မွာေတြ ့လည္း ေမ်ာက္မူးလဲ ၊လက္ပံပင္ဆက္ရက္အေကာင္ ၁၀၀၀က်။
မမဖုန္းကလည္း ဆက္ရခက္တာ ။
မက္စိေတာင္ ၃ ခါပို ့မွ တစ္ခါေရာက္သလားမွတ္ရ ဟြင့္။

Moe Cho Thinn said...

ဘ၀ႏွစ္မ်ိဳး ျဖစ္တာလဲ မေျပာနဲ႔၊ ခု ဒီစာဖတ္ရတာကို စိတ္ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ ဖတ္ေနရတာ..:D

ဟန္ၾကည္ said...

ဘ၀ဆိုတာဒီလိုပါပဲ..လြတ္တဲ့ငါးကို ေသးတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ျဖစ္လာတဲ့အေျခအေနေပၚမွာ အေကာင္းဆုံးႀကိဳးစားတာဟာ အသင့္ေတာ္ဆံုးပါ..ဘယ္လမ္းကပဲ သြားသြားအားလံုးအတြက္ ပန္းတိုင္ကေတာ့ အတူတူပါပဲေလ...

ေန၀သန္ said...

Virtual world ထဲမွာတင္ဆူညံတာမဟုတ္ဘူးေပါ့.. အျပင္မွာလည္း ဆူည႔ံတယ္ေပါ့... :D:D

Kom..Kom.. သိပ္ေခၚလို႔ေကာင္းတယ္.. ဟီးဟီး


ခင္မင္တဲ့
ေန၀သန္

ညီမေလး said...

မမနာမည္အရင္းေျပာျပဘာာာ... မေျပာရင္ေတာ႕ အသက္ကို ေျပာင္းျပန္ျပန္မယ္ ဒါဘဲ းP

ညီမေလး said...

ဆိုလိုတာက မမထင္ထားတဲ႕ တစ္ဆယ္႕ေျခာက္ ကို ေျပာင္းျပန္ျပန္မယ္လို႕ ဆုိလိုခ်င္တာ းP

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

ျပင္ပ ကမၻာနဲ႕ မနီးစပ္ႏိုင္တဲ႕အခါ အိမ္မက္ကမၻာထဲမွာ ခ်ာခ်ာလည္ေနမိတာပါဘဲ..

ဇြန္မိုးစက္ said...

မမေရးထားတာကုိ ႀကိဳက္တယ္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ တခါတည္းေတြးမိသြားတာ။

ဇြန္လည္း တကၠသုိလ္ေလွ်ာက္တုန္းက ဦးစားေပး ၁နဲ႔၂ ကုိ ေက်ာင္းတစ္ခုတည္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာ။ ရေပမယ့္ မတက္ျဖစ္ခ့ဲဘူး။

အမွန္အတုိင္းေျပာရယင္ ဆရာ၀န္မျဖစ္ခဲ့တာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရဘူး မမေရ။ ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ စာေတြတစ္သက္လုံး က်က္မေနခ်င္လုိ႔ပါ။

ေမာင္မ်ိဳး said...

ဂ်ီးေတာ္ ေရးဖူးထားသမွ်ထဲမ်ာ ဒီပို႔စ္ေလး အၾကိဳက္ဆံုးပဲ တကယ္ေျပာတာ ။

sweetpeony said...

မမ ေရ
welcome back!!!
း)

An Asian Tour Operator said...

Virtual World ထဲမွာပဲ ေပ်ာ္ေနရတာ ၾကာပါၿပီေလ။ :)

Myue Myue said...

like (thumb up) :)

ဖိုးစိန္ said...

တားဘဝကေတာ့ ေရြးတိုင္လဲ အပယ္ခံဘဝ...

ေမာင္ ေလး said...

အစ္မကြန္..... virtual world ထဲမွာက ေနရတာေပ်ာ္ဖို့
ေကာင္းတယ္ေလ....။အျပင္ကိုေတာ့ တခ်က္ တခ်က္
ေတာ့ ေစာင္းငဲ့ျကည့္ရတာေပါ့..။

ဖိုးသား said...

လူဆိုတာဒီလိုပါဘဲအစ္မေတြ႕ခနခြဲခနပါ။ကၽႊန္ေတာ္တုိ႔ဟာဘဝတစ္ေကြ႕မွာေရစက္ရိွသူမ်ားနဲ႔ဆံုေတြ႕ရပါတယ္။ၿပီးေတာ့လည္းအခ်ိန္တန္ေတာ့လည္းခြဲခြာရတာပါဘဲ(ေလးစားစြာ
ၿဖင့္(ဖိုးသား)

သက္ေဝ said...

အျပင္ကုိလည္းသြား... အထဲမွာလဲေန...
အျပင္မွာလဲ ေတြ႕ၾကမယ္...
အထဲမွာလဲ ေတြ႕ၾကမယ္ေလ မမ..
ေကာင္းဘူးလား...

JulyDream said...

က်ီးမိုက္နဲ႕ ႀကီးမိုက္ ေပါင္းမိတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာေတာ့ မတည္႕လွပါဘူး။ လူအိပ္တဲ့အခ်ိန္ မအိပ္တဲ့သူနဲ႕ လူအိပ္တဲ့အခ်ိန္ အိပ္တဲ့သူ ၾကားမွာ တခါတေလ ထထ ေၾကာင္တာ အိပ္ေရးပ်က္လြန္းတယ္။ အၾကားအျမင္ ရထားရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့။ အခုခ်ိန္ အိပ္ေနၿပီ ငါ ဖုန္းမေခၚသင့္ဘူး ဆုိတာမ်ိဳး သိရေအာင္ပါ။

Anonymous said...

အမူးေျပရင္ ထန္းပင္ေပၚေမာ့ၾကည့္ဦးမွာ .. မသိတာ က်ေနတာပဲ....။

သာမီးတို႔လည္း ေရးေျဖေအာင္ေတာ့ (၆) ထပ္ရံုးမွာ အင္တာဗ်ဴး ေျဖရပါတယ္ဗ်..၊

အဲဒီတံုးက ၾဆာဝန္ေတြက အစိုးရအလုပ္ မဝင္မေနရ...။ သူမ်ားေတြလို စာမေတာ္ ေတာ့ ၾဆာဝန္မျဖစ္ေတာ့ အစိုးအလုပ္ေလး ရပါမယ့္အေရး..ေျဖလိုက္ရတဲ့ စာမြဲ.. မ်က္ႏွာငယ္တာ..... ။


pifpif

khet myint myint said...

ဖတ္ၿပီး ေတြးစရာေတြ ေတာ္ေတာ္ရသြားတယ္ ။ ေရာင့္ရဲတာနဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတာၾကား ကိုယ္တိုင္သတ္မွတ္တဲ့ မွ်ေၿခတစ္ခုမွာ ရွိေနတာ ေက်နပ္ႏိုင္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ ။ တစ္ခုအတြက္ တစ္ခုကိုေတာ့ လႊတ္ရတာေပါ့ ၊ (ဘြဲ႕လြန္ေတြ အမ်ားၾကီး) မယူၿဖစ္လည္း ဘာၿဖစ္လဲ ၊ ဗာက်ဴရယ္ထဲေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဘြဲ႔လြန္ေတြအမ်ားၾကီးရတဲ့သူ မရႏိုင္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ကိုယ္ရေနတယ္ေလ။
ကိုကိုဒီဘီေၿပာသလို "ကိုမဆာလာနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ေပးပါ အရီး။ "
ၿပီးေတာ့ အမ ဗစ္ေၿပာသလို "Virtual world က တစ္ခ်ိဳ ့အမာခံလူေတြ အျပင္ထုတ္ေတြ ့လိုက္" ပါေလ ၊
အမသက္ေဝေၿပာသလိုဆိုရင္ေတာ့ "အျပင္ကုိလည္းသြား... အထဲမွာလဲေန..." ေပါ့ ၊ ဟုတ္ဘူးလား ။
ကိုဇူလိုင္ကေတာ့ "အခုခ်ိန္ အိပ္ေနၿပီ ငါ ဖုန္းမေခၚသင့္ဘူး ဆုိတာမ်ိဳး သိရေအာင္ပါ။" လို႔ေၿပာေပမယ့္ စိတ္ထဲမထားပါနဲ႔ ။
မ pifpif က "(၆) ထပ္ရံုး" ဆိုၿပန္ေတာ့ မဆီမဆိုင္ ဝန္ထမ္းေတြ ေဖာင္ၾကီး... qif; တက္တာ စဥ္းစားမိေသးတယ္ ။ ခိြ.. :P
ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီးေပးတဲ့ ပိုစ့္ပါ ။

T T Sweet said...

အစ္မေရ ... လာဖတ္သြားၿပီ။ အထဲမွာလဲေတြ႔ အၿပင္မွာလဲ ေတြ႔ရေအာင္ေလ။

၀န္ထမ္းေရြးခ်ယ္ေရးက စာေမးပဲြ သာမီးလဲေၿဖဘူးတယ္။ ၆ထပ္ရံုးမွာပဲ ။ ၁၅၇၅ က်ပ္စား ဆရာမ လုပ္ဖို႔အတြက္။ အတိတ္ေတြ သတိေတာင္ရလာၿပီ။

ေရႊရတုမွတ္တမ္း said...

၁၆ ႏွစ္မရဲ့ေနာက္ေၾကာင္းျပန္...
ဂ်ီးေတာ္ ေနေကာင္းရဲ့လား..